Neografia


Share
image_pdfimage_print
Neografia
Głosuj

przykład pisma z XIX wieku neogotyk pismo gotyckie manuskrypt rękopisStosowane często określenie neogotyk, to nazwa przyjęta w języku polskim na określenie fazy rozwojowej pisma niemieckiego (tzw. gotyku) w czasach nowożytnych i najnowszych.

Jest to nazwa umowna – neogotyk to w istocie wiele rodzajów pisma wywodzącego się bezpośrednio ze średniowiecznego gotyku. Właściwą nazwą powinna być kursywa gotycka, kurrenta (Kurrentschrift) lub najzwyczajniej w świecie: pismo niemieckie (deutsche Schrift). W ten sposób jest też określana w archiwistce niemieckiej. Nie funkcjonuje tam nazwa neogotyk. Zajęcia z transkrypcji tekstów staro-niemieckich określane są mianem paleografii.

W Polsce termin ten odnosi się do tekstów starszych (łacińskich). W XIX w. pismo to określano w szkołach mianem pisma kanciastego (eckige Schrift), w odróżnieniu od pisma okrągłego (runde Schrift), czyli antykwy, kroju podobnego do stosowanego dziś. Obydwie formy były w programie kaligrafii dziewiętnastowiecznej szkoły górnośląskiej. Powodem tego rozróżnienia było to, że kroju pisma łacińskiego (antykwy) – używano w Niemczech przy pisaniu wyrazów w języku obcym, w tym wypadku był to język polski.

Poza neogotykiem, dukt ten potocznie określany jest jeszcze na inne sposoby, jako: szwabacha, fraktura, lub Sütterlin, przy czym wiele osób niejednokrotnie nie zdaje sobie sprawy, że mówi w tym przypadku o różnych rodzajach pisma niemieckiego.

Od ponad pół wieku nie naucza się tej formy pisma w szkołach. Tym samym coraz mniej osób (także w Niemczech) potrafi odczytać taki tekst i trudno znaleźć kogoś, kto pomoże odczytać gotyk. Dlatego najlepszym sposobem jest zlecenie samego odczytania dawnego pisma lub wraz z jego tłumaczeniem specjaliście.

Zobacz usługi odczytywania i tłumaczenia dawnych tekstów niemieckich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *